Koty towarzyszą człowiekowi od wieków. Początkowo doceniano je wyłącznie ze względów praktycznych – były stróżami spichlerzy ze zbożem, chroniąc ziarno przed szkodnikami.

Potem, stopniowo zaakceptowano je jako towarzyszy i członków rodziny. I tak pozostało do dziś…

Czym wyjątkowym odznaczają się te ciepłe, mruczące istoty i jak wykorzystuje się ich pozytywne cechy w rozwiązywaniu problemów współczesnego człowieka?

 

Aby odpowiedzieć na to pytanie musimy dowiedzieć się czym jest felinoterapia. Z definicji jest to jedna z dziedzin animaloterapii. Udowodniono bowiem, że kontakt człowieka ze zwierzęciem przynosi wymierne korzyści dla ciała i ducha i postanowiono wykorzystać zwierzęta w terapii rozmaitych dolegliwości, które spotykają człowieka.

Długoletnie badania przeprowadzane na terenie Stanów Zjednoczonych dały podstawę do stworzenia listy chorób, w których felinoterapia przynosi wymierne korzyści, są to m.in.: reumatoidalne zapalenie stawów i inne schorzenia reumatyczne, depresja, choroba Alzheimera, choroby układu krążenia, dystrofia mięśniowa itd.

Głaskanie, przytulanie, drapanie kota  za uchem – to wszystko powoduje, że w organizmie człowieka wydzielane są endorfiny – tak zwane „hormony szczęścia”. Ich zadaniem jest m.in. redukcja doświadczanego przez organizm stresu. Sama obecność kociego terapeuty jest ukojeniem dla osób samotnych. Konieczność zapewnienia opieki i zadbania o zwierzę aktywizuje osoby starsze, które zyskują nową energię i siły do działania. Koty są też częstymi gośćmi w domach spokojnej starości, gdzie również spełniają swoją ważną kocią misję, wywołując uśmiech na twarzach seniorów. Na uwagę zasługuje też rola kotów w resocjalizacji więźniów. Na Świecie istnieją programy przywracania osadzonych społeczeństwu, które dużą rolę w tym istotnym procesie powierzają właśnie kotom. Opieka nad uroczym, puchatym stworzeniem, które odwdzięcza się przywiązaniem i uczuciem wzbudza w więźniach pozytywne emocje, uczy empatii i motywuje do bycia lepszym człowiekiem.

Ważnym aspektem terapii przy udziale kotów jest kontakt z dziećmi autystycznymi. Kot potrafi w sobie tylko znany sposób przeniknąć do wewnętrznego świata dziecka autystycznego. Pod wpływem jego spokojnej obecności oraz zabawy z nim i nauki okazywania mu uczuć, maluchy uspokajają się i uczą otwierać na świat zewnętrzny. Felinoterapię można łączyć z różnymi innymi technikami terapeutycznymi  – koloroterapią, muzykoterapią, arteterapią. Należy podkreślić, że aby zaobserwować wymierne efekty każdej z nich potrzebna jest regularność i cierpliwość. Spotkania terapeutyczne mogą odbywać się indywidualnie lub w grupach – w zależności od natury problemu i potrzeb osób poddawanych terapii. Ważny jest również charakter kociego terapeuty – musi być on z natury spokojny i przyjazny człowiekowi. A także oswojony z transporterem, szelkami, przyzwyczajony do wielu zapachów i kontaktu z dużą ilością osób. Rasami polecanymi w felinoterapii są np. Ragdoll, czy Maine Coon. Zarówno kot, jak i jego opiekun muszą przejść odpowiedni kurs zakończony egzaminem.  Przed przystąpieniem do pracy zwierzę musi skończyć 1 rok życia, zostać zbadane przez lekarza weterynarii, odrobaczone i zaszczepione.